27-10-11

DEZE HERFST

kerkhof-3.jpg

Rijen eiken met laaiende herfstkleuren bespat

als tempelzuilen aan de ingang van november;

wind offert er zijn adem aan een verwaten maan

en kiest ruw wervelend het pad van de bladeren.

 

Ergens moet de dood de slappe was liggen doen

in een hoek van de tijd waarin stemmen huilen,

waarin dauw en nevels de ochtend afklemmen

en graven hun boetekleed ruilen voor wat smuk.

 

Somberder moet ik niet nog worden deze herfst,

minder naakte huid kan ik onmogelijk gedogen.

Hoe dicht moet mijn vacht verder aangroeien?

 

Straks wil mijn strak bevroren gezicht dooien

in kwistig licht van de zon haar groenste zijde.

Wie sleurt me de winter door in warme armen?

 

 

wn

15:19 Gepost door Willy N. in Literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Mensen en bomen lieve Willy, het is een betoverende symbiose, wie rooit wie....

Gepost door: danique | 28-10-11

je woordjes gaan je alvast helpen

Gepost door: merel | 30-10-11

De commentaren zijn gesloten.