03-01-12

ZE ONTZEGT ME

janus&-2.jpg

 

'Dichter die je nooit bent geweest,

ik verbied je nog langer aan me te denken.'

 

Haar hart is koppig, haar mond loslippig.

Ze beheerst het vergeten van mijn gezicht

hoe vlakbij ook het voor haar blijft rijmelen.

Als ik laveloos bezing hoe we vrijden

op een wolk van stilte rond de razende wereld,

wendt ze de ogen af tot ze onzichtbaar wordt.

 

'Dichter die je nooit bent geweest,

ik ontzeg je nog langer te hopen om bestwil.'

 

Haar armen overeen, haar benen aaneen.

Ze is de fluwelen doorn in elke droom,

de gedwongen lach in mijn kermende kamers.

Terwijl ik verrimpel, omdat ze verdwenen is

achter het verruwde masker van de onlesbare tijd,

verveel ik god Janus met ontstemde lier.

 

 

wn

16:03 Gepost door Willy N. in Literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Wow, prachtig. Je weet telkens opnieuw een gevoelige snaar te raken.

Grtjs

Gepost door: Fairytalegirl | 04-01-12

Willy je blijft een tovenaar.

Gepost door: Danique | 05-01-12

Klasse, Willy, heel sterk.

Gepost door: ivo konings | 08-01-12

Je bent dus wel degelijk een dichter...

Gepost door: AmaZony | 13-03-12

De commentaren zijn gesloten.