30-09-12

GOLVEN LANGS

DSCN0909.JPG

 

 Het zand en het zand en mijn ogen

ze liggen te wachten zingend rustig

tot ik weer zie door een fluitende mond

hoe waaierende meeuwen wolken tillen

die drijven als bodems van schaduw.

 

We wankelen en wankelen en vallen,

weten van niets en we schaterlachen

slaapdronken zilveren golven langs

in een lichaam begerig als de tong

van de nostalgie tussen nacht en dag.

 

En woord en stem en getarte vrijheid

maken zich op voor een vergeelde stilte

zoals die van ingedommelde liplezers

vol rimpels lijk kreupele notenbalken.

Leve de doorsneemens, lalt iemand.

 

 

© wn

15:25 Gepost door Willy N. in Literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik hou ervan hoe jij met woorden en klanken kan spelen.
Alweer prachtig. Ik zat even aan de zee :)

Grtjs!

Gepost door: cuisine celine | 02-10-12

De commentaren zijn gesloten.