19-01-13

WENSKAART

VrouwInDeZon.JPG


Vandaag voel ik me klein en onbeweeglijk,

misschien ben ik wel een dag van steen

of is mijn denken van slag.

Winter en woorden zijn halfweg bevroren

de ogenblikken tikken als uren;

een oude wenskaart is op zijn retour,

de boodschap : zinnen zonder weerklank

van lang geleden en gevangen in doffig licht

sterven aan magerte en dool.

Eens schrijft krioelende lente eroverheen.

 

© wn

10:46 Gepost door Willy N. in Literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.