31-01-13

Zoals

ID-10092413.jpg

Zoals zij kijkt poseert ze niet

schoonheid kan nooit worden, want is.

Ook de dichter die haar naam doorweefde

raakt niet uit de gesluierde taal van

droom, tover, hunker en adoratie.

 

Eenvoud wordt complicatie,

stilte een binnensmonds spraakwater.

Glimlach golft haar donkere haren,

zachtheid fluistert loslippig zoet.

Ze omhult een boobytrap van geluk.

 

Tijd bijt op haar zijn tand stuk,

vermag niets tegen heftig bloed.

In haar armen gaat gemis afscheid vooraf,

zoals verlangen dat benauwd raakt

voor haar onverwelkbare kus.

 

© wn

10:32 Gepost door Willy N. in Literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

een pareltje op deze laatste januari donderdag

Gepost door: merel | 31-01-13

Ooooo... een onverwelkbare kus.....
zouden dat uiteindelijk niet de heerlijkst zijn?
Bijzonder mooi, dit...

Gepost door: Linda | 31-01-13

Opnieuw prachtige woorden, Willy!

Gepost door: cuisine celine | 02-02-13

De commentaren zijn gesloten.